به من چه كه ابتذال شب از شكستن هراس ندارد

و مزد گوركن تكه سنگي است

به امضاي شاملو.

صدايم از انكار مرگ رها مي شود:

«سنگ قبرت شكسته‌تر، بهتر! »

هرقدر بشكند

آزادي آدمي از مزد گوركن شكستني تر است.

نامي كه ابتذال آدمي از سرزميني افزون‌تر باشد

جريان باد را مي پذيرد؟

حاشا حاشا

كه اصلاً :

«به من چه. »

نوشته شده توسط خامه پرست در جمعه ۲۵ فروردین ۱۳۸۵ |